Rond mijn 3de levensjaars benaderde de moeder van een toemalig vriendje mijn moeder. Of ik niet eens mee wilde naar kleutergym? Dat was ongetwijfeld wel iets voor mij. Zo gezegd, zo gedaan. Na mijn eerste les hield het toenmalige vriendje het voor gezien en begon ik er wel schik in te krijgen. Fijn je energie kwijtraken en ook nog eens twee leuke meisjes als trainsters hebben. Ik had de smaak snel te pakken.
Niet kort daarop werd ik gevraagd voor de selectie. Men zag blijkbaar potentie in mij. Samen met nog een paar jongens kwam ik in de talentenpoule. Men had grootse plannen met ons. Tot mijn 13de ging ik goed mee met de rest en had ik veelal plezier in de sport. Echter begonnen andere zaken interessanter voor mij te worden. Meisjes, stiekem bier drinken etc. Dit resulteerde in het afzakken van de interesse voor de sport. Ik ging liever andere dingen doen dan continu trainen. Mijn trainer viel dit op en dit zorgde geregeld voor pittige discussies tussen ons.
Jarenlang won ik wedstrijd na wedstrijd. De nonchalantheid trad toe en de trainingen werden slordiger en slordiger. Vaak kwam ik niet opdagen omdat ik een afspraak met een meisje of een feestje interessanter vond. Sorry, ook ik was een puber.
Tot mijn 17de heb ik aan individuele wedstrijdsport gedaan. Mijn laatste NK vond plaats in Varsseveld. Omdat het een heel weekend betrof, besloten mijn toemalige vriendinnetje en ik om aldaar te overnachten. We vonden een schattig 'bed and breakfast' adres en hebben daar samen een heerlijk weekend gehad. O ja, er vond ook nog een NK plaats. De meerkamp - voor de leken onder u: dan turn je alle toestellen en wordt de winnaar bepaald aan de hand van de hoogste score per toestel - was één en al drama. Ik eindigde als 10de. Ik had wel 3 toestelfinales weten binnen te slepen. Deze zouden de dag daarop plaatsvinden. Echter had ik mij dusdanig geblesseerd tijdens de meerkamp, dat ik bijna overwogen had niet deel te nemen aan de toestelfinale. Na een goed gesprek met mijn ex besloot ik toch mee te doen. Het zou tenslotte mijn allerlaatste wedstrijd als individueel turner zijn en ze vond het zonde om deze af te sluiten met een 10de plaats op de meerkamp.
De dag begon ik lichtelijk zenuwachtig aan mijn laatste wedstrijd. Dit zou mijn laatste wedstrijd worden als individueel turner. Nou, dacht ik, we zullen wel zien wat deze dag gaat brengen. De toestelfinales gingen boven verwachting goed. Op rek en vloer behaalde ik de Nederlandse titel en bij de ringen mocht ik mij het zilver laten omhangen. Kijk, dat was nog eens waardig afscheid nemen.
Even een stukje terug in de tijd. Sinds mijn 12de doe ik in teamverband mee aan de NK-groepsspringen. Dit houd in dat ik in teamverband de volgende onderdelen doe: minitramp, minitramp/pegasus, minitramp/tafel en plank/pegasus. Sinds onze eerste wedstrijd worden wij jaar na jaar Nederlands kampioen. Geloof me, op den duur is dat echt niet meer interessant. Zo merkte het publiek menige jaren als wij weer eens naar het ereschavot liepen om de Nederlandse titel in ontvangst te nemen. Maar ach, het hoort erbij.
Al meerdere jaren besefte ik dat het plezier begon weg te raken. Zeker op het moment toen ik naar Utrecht verhuisde. Ik bouwde daar een nieuw leven op en leerde in een mum van tijd veel nieuwe mensen kennen. Mijn aanwezigheid tijdens een training ging dan ook drastisch naar beneden. Ik kwam enkel een paar weken voor de plaatsing voor een NK en voor de NK-finale trainen om weer op niveau te zijn.
Vorige week vrijdag (3 februari 2012) heb ik besloten er na zoveel jaar een punt achter te zetten. Het was gewoon op. De lol en het plezier waren ver te zoeken. Dit meldde ik dan ook aan mijn trainer. Hij begreep het, maar gaf wel te kennen het te betreuren. Ik was inmiddels 20 jaar lang een turner onder zijn leiding.
Vandaag (zaterdag 11 februari) hebben mijn team en ik mijn laatste NK-finale gedraaid. Normaliter wonnen wij op alle onderdelen. Vandaag eiste wij één Nederlandse titel op en moesten wij het verder doen met zilver op de overige onderdelen. Dit was des te meer een eye-opener voor mij te beseffen dat dit het juiste moment is om te stoppen. De concurrentie begon te hijgen in onze nek.
Ik maakte voor de laatste keer een diepe buiging naar de jury na mijn laatste sprong. Het is mooi geweest.
