woensdag 19 november 2014

Hoi, ik ben dus geadopteerd.

''Adoptie is als je moeder een vreemde wordt, en een vreemde je moeder.'' - onbekend

Sinds mijn 15e heb ik contact met Sumi, één van de twee meisjes waarmee ik 26 jaar geleden naar Nederland kwam. Destijds was Hyves de social media waar men gebruik van maakte in Nederland. De gebruikelijke beleefdheden gingen van tijd tot tijd over en weer. ''Gefeliciteerd met je verjaardag!'', ''Leuke profielfoto zeg!'' en vul zelf maar in wat je zoal vermeldt op social media. Dit is ongeveer 11 jaar - ondertussen maakte ook wij de overstap naar Facebook - ons contact geweest. Tot voor kort.

Na het plaatsen van een foto van onze aankomst te Schiphol op Facebook door Sumi, reageerde ik daarop en was daarmee het begin ingeluidt van ons 'echte' contact. Binnen mum van tijd gingen gesprekken digitaal over en weer, wordt er geregeld gebeld. De hoofdvraag kwam snel ten tonele. ''Waarom hebben wij elkaar nog nooit ontmoet?'' Ja, waarom eigenlijk niet? Voor ik het wist stelde ik voor om dat moment dan maar eens aan te laten breken. Na 26 jaar mag dat ook wel eens tijd worden, concludeerde wij. Het was bizar te ervaren hoe natuurlijk ons eerste telefoongesprek verliep, hoezeer wij op elkaar lijken wat betreft onze gedachtegang. Alsof er geen 26 jaar tussen heeft gezeten. Ineens herinnerde ik mij een foto in mijn fotoboek. Een foto die mijn ouders ontvingen vanuit India voordat ik aankwam in Nederland. Wat blijkt, op die foto liggen Sumi en ik in een bedje in het kindertehuis in New Delhi, India. Deze foto hebben Sumi en haar ouders niet, vandaar dat het een mysterie bleef. Nou, dat mysterie is nu ook na 26 jaar opgelost.
Sumi wist mij te melden dat ze de video van onze aankomst kan dromen. ''Ehm, pardon, Sum? Welke video?'' ''Die die je vader gemaakt heeft toen wij aankwamen te Schiphol, ken je die niet?'' Nee, die kende ik dus niet. Na 26 jaar kreeg ik ineens te horen dat er beeldmateriaal is van onze aankomst. Waar ik de foto's van onze aankomst op mijn netvlies heb staan, maakte een gevoel van opwinding zich meester van mij. Er zijn beelden die ik 26 jaar niet gezien heb. Mijn moeder bevestigde, na eerst vol lof gesproken te hebben over hoe fijn ze het vindt dat Sumi en ik intensief contact hebben en dat ze na jaren weer contact op gaat nemen met haar moeder - tot 5 jaar geleden hadden onze moeders contact met elkaar, door de verbouwing bij Sumi haar ouders 5 jaar geleden, dit meldde Sumi mij onlangs, verloor men de gegevens -, dat de video bestaat en ergens in mijn ouderlijk huis ligt. ''Heb je die echt nooit gezien?'' ''Nee mam, anders had ik dat wel aangegeven...'' 
Afgelopen zondag heb ik de videobeelden gezien. Zag ik voor de eerste keer mijn blik en glimlach naar mijn moeder toen ze zich boven mijn reiswiegje boog. Zag ik voor de eerste keer mijn zusje diep onder de indruk van alles dat om haar heen gebeurde. Zag ik de blijdschap bij de ouders van Sumi en Tania. Zag ik de beelden van mijn eerste badje. Zag ik de eerste keer dat mijn zusje mij de fles gaf. Een hoop indrukken die ik tot vandaag de dag nog niet geheel een plek kan geven. Het gevoel dat zich meester over mij heeft gemaakt is nog niet te verklaren. Ondanks het feit dat ik een hulpverlener ben, dit keer laat ik het op mij afkomen. Ga ik niet analyseren of dingen proberen te verklaren. Wel zoek ik zo nu en dan naar punten van herkenning bij Sumi. Zij op haar beurt kan het beamen. Oké, eerlijk bekennen: op die manier ben ik er dan toch stiekem mee bezig.
Velen heb ik door de jaren heen gesproken over het feit dat ik geadopteerd ben. Het sprak bij mij voor zich daar zonder enige moeite over te praten. Dat is nog steeds zo, al heb ik nu wel iemand 'gevonden' waarbij mijn verhaal beaamt wordt. Waar erkenning en herkenning aanwezig zijn. Niets ten nadele voor een ieder waarmee ik door de jaren gesproken heb. Nee, absoluut niet. Tevens is het ook niet zo dat ik ineens wil weten wie mijn biologische ouders zijn en dat soort vragen. Nee, de reden van mijn adoptie lijkt mij voor de hand liggend. Meer dan hen dankbaar zijn dat ik afgestaan ben is voldoende voor mij. Voor nu, in ieder geval.

Volgende week maandag is het zover. Ga ik het meisje ontmoeten dat ik ken van de foto's, van de social media, van de telefoongesprekken en van de videobeelden. Dat ik het spannend vind kan ik niet ontkennen, evenals het feit dat ik er met veel zin naar uitkijk. Het heeft dan 26 jaar mogen duren, maar ach, je biologische ouders vind je ook niet binnen een dag, zullen we maar denken.


woensdag 29 oktober 2014

Alles in High-definition


Als kind vond ik het leuk om de bril van één van mijn ouders op te zetten. De kunst was om binnen 5 seconden scherp te kunnen zien. Keer op keer faalde ik, mede door het feit dat zij dusdanig 'last' hebben van hypermetropie en/of myopie dat het voor mij onbegonnen werk betrof. Wel leverde het minimaal 30 minuten gedesillusioneerd, gedesoriënteerd het leven doorkomen en hoofdpijn op. Eén ding was voor mij zeker: ik wil nooit, maar dan ook nooit een bril.

Onlangs had ik een borrel met collega's - goh, wanneer eens niet hoor ik sommigen denken. Eén van hen is zo nu en brildragend. Wat? Nou, ze heeft een dusdanig lage sterkte dat de bril niet te allen tijde gedragen hoeft te worden. Het kind in mij kwam omhoog, ik moest en zou weten of ik dan eindelijk eens succes zou boeken met het spelletje dat ik als kind speelde. Nog voor de bril op mijn neus stond, ervoer ik dat de wereld ineens en stuk mooier om mij heen was. Het spel dat ik dacht te gaan spelen was prompt niet meer leuk, de lol was verdwenen. Enige tijd bleef ik alles en iedereen als een malle aanstaren en observeren, puur omdat het kon. Het was alsof ik alles ineens in HD zag. Waar ik voorheen dacht prima van ver af te kunnen lezen, daar ervoer ik dat het met de bril pas echt goed te lezen was en hoe onscherp mijn zicht daadwerkelijk betreft. Oké, ik was mij bewust van het feit dat mijn zicht de laatste jaren minder werd. Maar een oogtest bleef uit.

Tot gisteren. Na de nodige moed verzameld te hebben, stapte ik op de fiets en begaf mij richting de binnenstad. Maar waar bevonden de opticiens zich eigenlijk, en welke opticien is goed? Snel belde ik met mijn steun en toeverlaat, en niet te vergeten een die hard brildrager: mijn moeder. Zij wist mij nauwkeurig te melden welke opticien de moeite waard is, en benadrukte dat mijn zorgverzerking van betekenis kan zijn. Er komt meer bij kijken dan ik dacht, en dan was ik nog niet eens bij een opticien.
De eerste die ik trof was Specsavers. Men raadde mij een korte test aan, mocht daar iets uitkomen dan kon ik een vervolgafspraak maken. En jawel, er kwam iets uit. Niet dat ik ineens een 'schele Harry' ben, maar een bril kan mij het weer gemakkelijk lezen van ver af en vermoeidheid ten goede komen. 

Gisterenavond had ik een uit etentje met een vriendinnetje. Toen ik op een gegeven ervoer dat ik het etiket van de fles wijn niet meer helder zag, en nee dat kwam niet door de hoeveelheid wijn, besefte ik mij dat het toch echt tijd wordt om iets aan mijn zicht te doen.
Vanmiddag mag ik terugkomen voor mijn vervolgafspraak, daarna mag ik een bril gaan uitzoeken. Dus ja, mijn woorden die ik jaren geleden geuit heb na het spelen van het spelletje, neem ik bij dezen terug: ik wil namelijk best een bril. Hallo wereld in High-definition, je wordt alleen maar mooier.



zaterdag 20 september 2014

Vriendschap is helemaal geen illusie, Henk Westbroek

Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap  -  Epicurus.

Afgelopen donderdag trof ik na maanden weer één van mijn beste vrienden in Rotterdam. Hij maakt sinds een tijd onderdeel uit van de cast van één van de vele shows van Cirque du Soleil.
Het was als vanouds. Inmiddels is de groep waar wij deel van uitmaken gewend dat hij soms voor maanden 'de hort op is'. Onder het genot van biertjes en een burger bij de Biergarten, werden onze levens van de afgelopen maanden besproken. Na afloop volgde er een omhelzing bij Rotterdam CS, en volgde de woorden die ik inmiddels vaker tegen hem had gezegd: ''Hou je taai, gozer, tot over enkele maanden weer.''

De groep waar wij deel van uitmaken kent elkaar van jongs af aan. Sommigen ken ik langer dan 20 jaar. Voor ons is het normaal en vanzelfsprekend dat de vriendschap gebleven is, en dat wij elkaar van tijd tot tijd zien en iedere jaar getrouw één of meedere stedentrips maken. Maar zo normaal en vanzelfsprekkend is dat niet, zo blijkt. Enige tijd terug besprak ik dit onderwerp met de moeder van mijn vriendin. Haar conclusie was dat het uniek is dat ik, net als haar dochter, langdurige vriendschappen intact weet te houden. Naderhand besprak ik dit met mijn vriendin. Wij waren het eens dat het voor ons normaal is, maar naarmate wij verder spraken realiseerde wij ons dat er ook vele vriendschappen verloren zijn gegaan gedurende de jaren. Dat wij mensen om ons heen kennen die pas sinds een paar jaar vriendschap hebben met elkaar. Het onderwerp begon mij te intrigeren. Waar het tot voorkort de normaalste zaak van de wereld was, daar ging ik ineens nadenken over mijn vriendschappen.

Met mijn vrienden ben ik opgegroeid. Waar wij de basisschool, middelbare school en een vervolgstudie doorliepen, daar bevinden wij ons nu in het volwassenen leven. Enkele maanden geleden gaf de bovengenoemde vriend aan dat hij zijn vriendin ten huwelijk gevraagd heeft. Enkele weken geleden volgde een andere vriend uit de groep. Hij bevindt zich met zijn vriendin voor enkele jaren in een uithoek van Noorwegen. Op den duur arriveert de fase dat men gaat en wilt trouwen, maar toch had het anders gevoeld wanneer een willekeurig persoon mij had gemeld te gaan trouwen. De vrienden in kwestie zie ik nog voor mij als kleine jochies, ondanks dat wij dat niet meer zijn, maar met hen heb ik vele herinneringen. Kan ik van sommigen nog heugen dat zij 10 jaar geleden spontaan moesten overgeven bij het horen van de woorden 'samenwonen' en 'trouwen'. Grappig hoe dat kan veranderen. Het leven verandert waar je bij bent, maar je beseft pas dat je er bij bent als het daadwerkelijk aan het veranderen is of reeds veranderd is.

Ondanks dat mijn vriendengroep elkaar niet meer frequent ziet, de vriendschap is er en zal wat ons betreft ook blijven. De één zit van tijd tot tijd in het buitenland voor zijn werk, de ander zit nog enige tijd in het buitenland met zijn aanstaande vrouw, weer een ander heeft een huis gekocht en gaat samenwonen, de anderen hebben hun leven in een andere stad en een dusdanige drukke baan dat afspreken er soms bij in schiet. Kleine jongetjes zijn groot aan het worden. We beginnen aan het volwassenen leven, ook al weten we allemaal dat we ons daar al enige tijd bevinden. Maar één ding is zeker: de vriendschap zal blijven, hoe dan ook. Dus neem je woorden maar terug met dat liedje van je, Henk Westbroek. Voor ons zal dat nooit en te nimmer gelden.