Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap - Epicurus.
Afgelopen donderdag trof ik na maanden weer één van mijn beste vrienden in Rotterdam. Hij maakt sinds een tijd onderdeel uit van de cast van één van de vele shows van Cirque du Soleil.
Het was als vanouds. Inmiddels is de groep waar wij deel van uitmaken gewend dat hij soms voor maanden 'de hort op is'. Onder het genot van biertjes en een burger bij de Biergarten, werden onze levens van de afgelopen maanden besproken. Na afloop volgde er een omhelzing bij Rotterdam CS, en volgde de woorden die ik inmiddels vaker tegen hem had gezegd: ''Hou je taai, gozer, tot over enkele maanden weer.''
De groep waar wij deel van uitmaken kent elkaar van jongs af aan. Sommigen ken ik langer dan 20 jaar. Voor ons is het normaal en vanzelfsprekend dat de vriendschap gebleven is, en dat wij elkaar van tijd tot tijd zien en iedere jaar getrouw één of meedere stedentrips maken. Maar zo normaal en vanzelfsprekkend is dat niet, zo blijkt. Enige tijd terug besprak ik dit onderwerp met de moeder van mijn vriendin. Haar conclusie was dat het uniek is dat ik, net als haar dochter, langdurige vriendschappen intact weet te houden. Naderhand besprak ik dit met mijn vriendin. Wij waren het eens dat het voor ons normaal is, maar naarmate wij verder spraken realiseerde wij ons dat er ook vele vriendschappen verloren zijn gegaan gedurende de jaren. Dat wij mensen om ons heen kennen die pas sinds een paar jaar vriendschap hebben met elkaar. Het onderwerp begon mij te intrigeren. Waar het tot voorkort de normaalste zaak van de wereld was, daar ging ik ineens nadenken over mijn vriendschappen.
Met mijn vrienden ben ik opgegroeid. Waar wij de basisschool, middelbare school en een vervolgstudie doorliepen, daar bevinden wij ons nu in het volwassenen leven. Enkele maanden geleden gaf de bovengenoemde vriend aan dat hij zijn vriendin ten huwelijk gevraagd heeft. Enkele weken geleden volgde een andere vriend uit de groep. Hij bevindt zich met zijn vriendin voor enkele jaren in een uithoek van Noorwegen. Op den duur arriveert de fase dat men gaat en wilt trouwen, maar toch had het anders gevoeld wanneer een willekeurig persoon mij had gemeld te gaan trouwen. De vrienden in kwestie zie ik nog voor mij als kleine jochies, ondanks dat wij dat niet meer zijn, maar met hen heb ik vele herinneringen. Kan ik van sommigen nog heugen dat zij 10 jaar geleden spontaan moesten overgeven bij het horen van de woorden 'samenwonen' en 'trouwen'. Grappig hoe dat kan veranderen. Het leven verandert waar je bij bent, maar je beseft pas dat je er bij bent als het daadwerkelijk aan het veranderen is of reeds veranderd is.
Ondanks dat mijn vriendengroep elkaar niet meer frequent ziet, de vriendschap is er en zal wat ons betreft ook blijven. De één zit van tijd tot tijd in het buitenland voor zijn werk, de ander zit nog enige tijd in het buitenland met zijn aanstaande vrouw, weer een ander heeft een huis gekocht en gaat samenwonen, de anderen hebben hun leven in een andere stad en een dusdanige drukke baan dat afspreken er soms bij in schiet. Kleine jongetjes zijn groot aan het worden. We beginnen aan het volwassenen leven, ook al weten we allemaal dat we ons daar al enige tijd bevinden. Maar één ding is zeker: de vriendschap zal blijven, hoe dan ook. Dus neem je woorden maar terug met dat liedje van je, Henk Westbroek. Voor ons zal dat nooit en te nimmer gelden.
Afgelopen donderdag trof ik na maanden weer één van mijn beste vrienden in Rotterdam. Hij maakt sinds een tijd onderdeel uit van de cast van één van de vele shows van Cirque du Soleil.
Het was als vanouds. Inmiddels is de groep waar wij deel van uitmaken gewend dat hij soms voor maanden 'de hort op is'. Onder het genot van biertjes en een burger bij de Biergarten, werden onze levens van de afgelopen maanden besproken. Na afloop volgde er een omhelzing bij Rotterdam CS, en volgde de woorden die ik inmiddels vaker tegen hem had gezegd: ''Hou je taai, gozer, tot over enkele maanden weer.''
De groep waar wij deel van uitmaken kent elkaar van jongs af aan. Sommigen ken ik langer dan 20 jaar. Voor ons is het normaal en vanzelfsprekend dat de vriendschap gebleven is, en dat wij elkaar van tijd tot tijd zien en iedere jaar getrouw één of meedere stedentrips maken. Maar zo normaal en vanzelfsprekkend is dat niet, zo blijkt. Enige tijd terug besprak ik dit onderwerp met de moeder van mijn vriendin. Haar conclusie was dat het uniek is dat ik, net als haar dochter, langdurige vriendschappen intact weet te houden. Naderhand besprak ik dit met mijn vriendin. Wij waren het eens dat het voor ons normaal is, maar naarmate wij verder spraken realiseerde wij ons dat er ook vele vriendschappen verloren zijn gegaan gedurende de jaren. Dat wij mensen om ons heen kennen die pas sinds een paar jaar vriendschap hebben met elkaar. Het onderwerp begon mij te intrigeren. Waar het tot voorkort de normaalste zaak van de wereld was, daar ging ik ineens nadenken over mijn vriendschappen.
Met mijn vrienden ben ik opgegroeid. Waar wij de basisschool, middelbare school en een vervolgstudie doorliepen, daar bevinden wij ons nu in het volwassenen leven. Enkele maanden geleden gaf de bovengenoemde vriend aan dat hij zijn vriendin ten huwelijk gevraagd heeft. Enkele weken geleden volgde een andere vriend uit de groep. Hij bevindt zich met zijn vriendin voor enkele jaren in een uithoek van Noorwegen. Op den duur arriveert de fase dat men gaat en wilt trouwen, maar toch had het anders gevoeld wanneer een willekeurig persoon mij had gemeld te gaan trouwen. De vrienden in kwestie zie ik nog voor mij als kleine jochies, ondanks dat wij dat niet meer zijn, maar met hen heb ik vele herinneringen. Kan ik van sommigen nog heugen dat zij 10 jaar geleden spontaan moesten overgeven bij het horen van de woorden 'samenwonen' en 'trouwen'. Grappig hoe dat kan veranderen. Het leven verandert waar je bij bent, maar je beseft pas dat je er bij bent als het daadwerkelijk aan het veranderen is of reeds veranderd is.
Ondanks dat mijn vriendengroep elkaar niet meer frequent ziet, de vriendschap is er en zal wat ons betreft ook blijven. De één zit van tijd tot tijd in het buitenland voor zijn werk, de ander zit nog enige tijd in het buitenland met zijn aanstaande vrouw, weer een ander heeft een huis gekocht en gaat samenwonen, de anderen hebben hun leven in een andere stad en een dusdanige drukke baan dat afspreken er soms bij in schiet. Kleine jongetjes zijn groot aan het worden. We beginnen aan het volwassenen leven, ook al weten we allemaal dat we ons daar al enige tijd bevinden. Maar één ding is zeker: de vriendschap zal blijven, hoe dan ook. Dus neem je woorden maar terug met dat liedje van je, Henk Westbroek. Voor ons zal dat nooit en te nimmer gelden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten