Het is waar, afscheid nemen is een beetje sterven. Zo ervaar ik het tenminste. Hetgeen waarvan ik hou tijdelijk te moeten missen is zwaar. Je kunt niet meer even langsgaan bij hem of haar, mist belangrijke en mooie momenten van elkaar waarvan je had gehoopt die momenten samen te kunnen beleven, delen, mee te maken.
Door de jaren heen zijn vrienden van mij tijdelijk vertrokken naar een ander oord. Dat was in het kader van studie of werk. De dagen werden afgeteld, de laatste borrels werden gehouden. Tot op Schiphol leek alles in kan en kruiken, totdat men door de douane ging en uit het zich verdween. ‘’Tot over een paar jaar weer’’, dat was de enige gedachte die binnenkwam. Ondanks dat het voor een goed iets was, het gemis ontstond snel. Op zich ook niet gek als je bedenkt dat mijn vriendengroep uit dames en heren bestaat waarvan ik sommigen al 20 jaar of langer ken.
Twee weken terug is een goed vriendinnetje van mij voor een jaar naar Azië vertrokken. Het plan was er al jaren, de uitvoering vindt nu plaats. Samen nog een dagje weg zoals we ieder jaar doen, uit eten in ‘ons’ restaurant in Rotterdam. Het was mooi om te lezen hoe zij haar idee over haar reis beschreef: Een andere cultuur leren kennen, te zien en te proeven. Om mijn eigen wereld een beetje te vergroten. Om mezelf tegen te komen. Mijn breekpunt zoeken en vervolgens mezelf weer bij elkaar zien te rapen. Deze dingen zullen zeker gaan gebeuren. De vraag is alleen, wanneer? Wat is daar gek aan om dat te willen?
Gelijk heeft ze. Als je de drang en kans hebt, ga er dan voor. Wat voor nut heeft het om thuis te blijven, mee te gaan met het gros van de maatschappij en ‘ongelukkig’ te worden door hetgeen dat je doet, en bovenal wat je niet gedaan hebt.
Over een week vliegt er weer een vriend uit. Jarenlang loopt hij met het idee tijdelijk in het buitenland te willen werken. Afgelopen stedentrip met mijn vriendengroep kreeg hij het verlossende telefoontje. Gelukkig zoeken zijn vriendin en hij het dichter bij huis. Alhoewel het met meerdere overstappen toch nog 6 uur vliegen bedraagt naar het Noorse deel waar men zich gaat huisvesten.
Over 2 maanden keert een ander vriendinnetje weer terug van haar roadtrip door Australië. Aan de foto's en de ontvangen berichtjes is te merken en op te maken dat het haar goed doet, dat de trip haar hetgeen brengt waarnaar ze zocht. In één klap verandert mijn gemis in voldoening. Haar doel is bereikt.
Het stukje loslaten en vrijheid is de laatste tijd actueler geworden. Dit komt door het feit dat ik werkzaam ben met mensen die tijdelijk geen vrijheid meer hebben. Voor sommigen zal de vrijheid na hun vrijlating nooit meer terugkeren zoals het ooit was. Draagt men hetgeen dat men gedaan heeft voor de rest van hun leven met zich mee. Als sociotherapeut in een forensisch psychiatrisch centrum hoor en zie ik van alles. Om nog maar te zwijgen over de strafdossiers die ik gelezen heb.
Daar waar mijn vrienden hun droom achterna gaan, het elders ter wereld op gaan zoeken, daar loop ik na een dienst de deur uit en laat ik mijn patiënten achter. Ik loop de vrijheid tegemoet, mijn vrienden vinden hun vrijheid waar dan ook ter wereld, mijn patiënten blijven daar waar sommigen van hen al jaren verblijven.
Het merendeel van de patiënten hebben hun delict begaan zonder er zelf de fout van in te zien. Voor de leken onder u is dat niet te begrijpen. Ik begrijp dat enigszins wel (lees: dit houd dus niet in dat ik hun delict goedkeur, laat dat duidelijk zijn). Op mijn beurt kan ik mij wel druk maken om de twijfelaars in het leven. De personen die de stap niet durven te zetten naar misschien wel een beter iets. Men is vastgeroest in hetgeen dat men doet, gehospitaliseerd, krijgt niet de juiste steun van de omgeving om datgeen te gaan doen dat men gelukkig kan maken. Kansen blijven liggen, de onrust en het verlangen blijft aanwezig. Want vind je daadwerkelijk jezelf aan de andere kant van de wereld? Ik ben van mening dat dat zeker mogelijk is. Een heel andere cultuur, op jezelf aangewezen zijn, nieuwe mensen ontmoeten, heb je nog meer ingrediënten nodig?
De plek waar ik mezelf vond is New York. Altijd wilde ik er al heen, toen ik er voor de eerste keer heenging, toen bracht het mij waarop ik hoopte. Het bracht zelfs meer dan dat. Dit is nu jaren geleden. De keren dat ik er ben, dan brengt het nog steeds die rust, dat gevoel dat ik jaren terug voor de eerste keer ervoer. Hoe men de stad kent, chaotisch en druk, altijd in beweging en ondernemend, zo ben ik ook. De stad typeert hoe ik ben.
Twee weken terug is een goed vriendinnetje van mij voor een jaar naar Azië vertrokken. Het plan was er al jaren, de uitvoering vindt nu plaats. Samen nog een dagje weg zoals we ieder jaar doen, uit eten in ‘ons’ restaurant in Rotterdam. Het was mooi om te lezen hoe zij haar idee over haar reis beschreef: Een andere cultuur leren kennen, te zien en te proeven. Om mijn eigen wereld een beetje te vergroten. Om mezelf tegen te komen. Mijn breekpunt zoeken en vervolgens mezelf weer bij elkaar zien te rapen. Deze dingen zullen zeker gaan gebeuren. De vraag is alleen, wanneer? Wat is daar gek aan om dat te willen?
Gelijk heeft ze. Als je de drang en kans hebt, ga er dan voor. Wat voor nut heeft het om thuis te blijven, mee te gaan met het gros van de maatschappij en ‘ongelukkig’ te worden door hetgeen dat je doet, en bovenal wat je niet gedaan hebt.
Over een week vliegt er weer een vriend uit. Jarenlang loopt hij met het idee tijdelijk in het buitenland te willen werken. Afgelopen stedentrip met mijn vriendengroep kreeg hij het verlossende telefoontje. Gelukkig zoeken zijn vriendin en hij het dichter bij huis. Alhoewel het met meerdere overstappen toch nog 6 uur vliegen bedraagt naar het Noorse deel waar men zich gaat huisvesten.
Over 2 maanden keert een ander vriendinnetje weer terug van haar roadtrip door Australië. Aan de foto's en de ontvangen berichtjes is te merken en op te maken dat het haar goed doet, dat de trip haar hetgeen brengt waarnaar ze zocht. In één klap verandert mijn gemis in voldoening. Haar doel is bereikt.
Het stukje loslaten en vrijheid is de laatste tijd actueler geworden. Dit komt door het feit dat ik werkzaam ben met mensen die tijdelijk geen vrijheid meer hebben. Voor sommigen zal de vrijheid na hun vrijlating nooit meer terugkeren zoals het ooit was. Draagt men hetgeen dat men gedaan heeft voor de rest van hun leven met zich mee. Als sociotherapeut in een forensisch psychiatrisch centrum hoor en zie ik van alles. Om nog maar te zwijgen over de strafdossiers die ik gelezen heb.
Daar waar mijn vrienden hun droom achterna gaan, het elders ter wereld op gaan zoeken, daar loop ik na een dienst de deur uit en laat ik mijn patiënten achter. Ik loop de vrijheid tegemoet, mijn vrienden vinden hun vrijheid waar dan ook ter wereld, mijn patiënten blijven daar waar sommigen van hen al jaren verblijven.
Het merendeel van de patiënten hebben hun delict begaan zonder er zelf de fout van in te zien. Voor de leken onder u is dat niet te begrijpen. Ik begrijp dat enigszins wel (lees: dit houd dus niet in dat ik hun delict goedkeur, laat dat duidelijk zijn). Op mijn beurt kan ik mij wel druk maken om de twijfelaars in het leven. De personen die de stap niet durven te zetten naar misschien wel een beter iets. Men is vastgeroest in hetgeen dat men doet, gehospitaliseerd, krijgt niet de juiste steun van de omgeving om datgeen te gaan doen dat men gelukkig kan maken. Kansen blijven liggen, de onrust en het verlangen blijft aanwezig. Want vind je daadwerkelijk jezelf aan de andere kant van de wereld? Ik ben van mening dat dat zeker mogelijk is. Een heel andere cultuur, op jezelf aangewezen zijn, nieuwe mensen ontmoeten, heb je nog meer ingrediënten nodig?
De plek waar ik mezelf vond is New York. Altijd wilde ik er al heen, toen ik er voor de eerste keer heenging, toen bracht het mij waarop ik hoopte. Het bracht zelfs meer dan dat. Dit is nu jaren geleden. De keren dat ik er ben, dan brengt het nog steeds die rust, dat gevoel dat ik jaren terug voor de eerste keer ervoer. Hoe men de stad kent, chaotisch en druk, altijd in beweging en ondernemend, zo ben ik ook. De stad typeert hoe ik ben.
Stop met twijfelen, leef je droom na. Brengt de droom toch niet hetgeen waarop je hoopte? Niet getreurd, je weet tenminste dat je het geprobeerd hebt, aan doorzettingsvermogen en wilskracht zal het in ieder geval niet liggen. En wie zegt dat je door de teleurstelling niet hetgeen gevonden hebt waarvan je dacht het elders te moeten vinden? De weg kan nog zo lang zijn, maar je hebt de tijd, met vallen en opstaan zal bereikt kunnen worden wat te bereiken valt. Naar mijn mening is de enige teleurstelling in het leven namelijk het feit dat je iets niet geprobeerd hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten