donderdag 27 augustus 2015

Italia, ti amo!

Een ieder heeft wel een land dat hij of zij ambieert. Dit varieert van een tropisch en ver oord tot een land dat grenst aan ons kikkerlandje. Hoe dan ook, iedereen heeft een land waar het hart sneller door en van gaat kloppen.
Na eens nagedacht te hebben heb ik dat ook. Daar waar ik dacht dat met vlag en wimpel Noord-Amerika (goed dit is een continent, dat weet ik overigens en dit terzijde) met vlag en wimpel uit de koker zou komen, daar had ik het toch mis. Er kwam een ander land uit dan ik had verwacht. Niet verwacht is ook niet goed verwoord. Dit land had ik eigenlijk direct moeten ophoesten.

Het betreft Italië. Want dit vind ik een geweldig land. In ieder opzicht welteverstaan. Het biedt alles dat ik nodig heb. Je kunt er goed en (over)heerlijk eten, het heeft mooie dorpen en steden (idealistische dorpjes, ge-wel-dig!), mooie vrouwen, strand, zee en zon. Goed, het is er niet doorgaans mooi weer, maar zelfs tijdens een natuurstorm zou ik mij nog content voelen in Italië. 
Wat betreft de taal: prachtig. Velen zijn eerder gecharmeerd van de Spaanse taal. Ik niet. Ondanks dat dit een mooie taal is, ik vind het het niet mooi en ik vind het te snel. No hard feelings. 

Menigmaal heb ik het land bezocht. Zij het tijdens een vakantie mijn (ex-)vriendinnetjes, dan wel met vrienden. Onlangs zijn mijn vrienden en ik dankzij sprs.me belandt in Verona. Een stad waar ik voorheen niet aan gedacht had, maar via hun concept terecht was gekomen. De euforie op Schiphol was groots. ''We gaan naar Italië!'', riep ik uit. Gelukkig was mijn gezelschap even euforisch als ik. Dat scheelde toch weer. Ondanks dat er tijdens onze stedentrip een hittegolf ten tonele was gekomen, wij hebben ons optimaal weten te vermaken in deze prachtige stad. Onderling elkaar uitmaken voor alles waar de Italianen zich voor zouden schamen, heerlijk. Daarnaast een nekhernia oplopen door de getallen mooie dames die ons voorbij gingen (sorry!). Ja Italië, je doet het goed wat dat betreft. 

Hoe dan ook, het land doe iets. Wat precies, dat is mij een raadsel. Een raadsel waar ik niet achter wil komen. Bang dat dit mijn liefde voor het land verpest? Misschien wel. Inmiddels heb ik alle gedeeltes van het land mogen ontdekken. Heb ik overal een stuk gevonden dat mijn hart gestolen heeft. Van de chaos in het noorden, tot de rust die je kunt vinden in het zuiden. Eveneens zou ik met vlag en wimpel slagen voor mijn rijbewijs in Italië. De rijstijl had ik binnen mum van tijd onder de knie. De auto is overigens nog heel. Hoe dan ook, ik kan niet wachten om het land, waar ik toch stiekem mijn hart aan verloren ben, weer te gaan bezoeken. Eerst maar eens reizen door India, daarna wordt mijn werkrooster gecheckt om vervolgens het zuiden van Europa weer eens te gaan bezoeken. ''Ciao Italia, a presto! Ti amo''.

zondag 17 mei 2015

Muziek verbindt, muziek blijft verbinden


''Muziek begoochelt soms het gemoed. En het maakt, wat goed is slecht; wat slecht is, goed.''  - William Shakespeare

Van jongs af aan heerst muziek om mij heen. Mijn wijlen vader begon met het bespelen van een trompet en eindigde met een trombone. Het was zelfs zo mooi dat vader en zoon, gedurende zijn laatste levensjaren, samen mochten optreden. Mijn moeder, een schooljuffrouw, beheerst de blokfluit als de beste. Daarnaast bezit mijn moeder een hemelse stem. Zowel mijn moeder als vader maakte en maakt deel uit van een koor. Mijn zusje (eigenlijk zus, maar de lieverd is door de jaren heen kleiner gebleven dan haar broertje) liet de muziek ietwat achterwege, maar dit is te allen tijde geaccepteerd.

Zelf ben ik vanaf mijn negende levensjaar in de ban geraakt van drummen. Geen idee waarom, maar het instrument begon mij te fascineren. Op aanraden van mijn moeder begon ik destijds aan drumles. Mijn voormalig leraar is een vast lid van de militaire kapel. Jawel, de kapel die in opdracht van en voor het Koninklijk Huis speelt. Mening keer kwam hij, Roland, opdraven in zijn legertenue om mij wegwijs te maken met drumstokken en een drumstel.

Mijn ouders waren en zijn fan van klassieke muziek. Mijn vader kon daarnaast jazz waarderen. Met name Dixieland, de vroege stijl van jazzmuziek ontstaan in New Orleans, kon zijn attentie te allen tijde hebben. Mijn ouders gingen vroeger samen naar jazzconcerten. Dit hoorde ik dus vandaag pas. Waarschijnlijk weigerde mijn zusje en ik om maar enigszins in de buurt van het concertgebouw te willen komen.
Waardeloze muziek vond ik jazz. Om gek van te worden. Tot enkele maanden terug. De muziek, beter bekend als jazz, is mij gaan integreren. Wie had dat gedacht? Ik niet in ieder geval. Maar wat is het mooi. Er zit een geluid in dat je brengt naar plekken die je enkel kent wanneer je een fijne droom ervaart. Het is zo. De tijdloze jazz. De jaren '20 en '30 die ineens ten tonele komen. Sindsdien worden mijn bovenbuurmeisjes - sorry sorry, Lisan en Milet - gek van onder andere Billie Holiday, Glenn Millers, Louis Armstrong en Miles Davis. Niet alleen ik, maar ook Bart, mijn huisgenoot, is in de ban geraakt door deze muziek. Wanneer hij thuiskomst, dan is de eerste vraag: ''Waar is de jazz?'' ''Drew, waarom hoor ik geen jazz?'' Vervolgens zet ik jazz op en onder het genot van een drankje vertoeven we op ons balkon in de zon. Heerlijke bezigheid na een drukke werkdag.

Jaren terug had ik niet verwacht deze muziek te kunnen en willen waarderen, maar vandaag de dag bewijst zich dat het wel degelijk zo is. Ga ik, al dan niet met anderen, langs kroegen om jazz-momenten te ervaren. Café Hofman in Utrecht heeft maandelijks een jazzmiddag. Niet te vergeten: zondag 24 mei vindt het Jazzfestival weer plaats in Utrecht. Vriendinnetje Josephine, eveneens fan, joint mij dan om te genieten van deze muziek. Dansjes, drankjes en genieten van jazz bij Janskerkhof.

Hoe dan ook: muziek verbindt, muziek blijft verbinden. En daarvoor dank.