Een ieder heeft wel een land dat hij of zij ambieert. Dit varieert van een tropisch en ver oord tot een land dat grenst aan ons kikkerlandje. Hoe dan ook, iedereen heeft een land waar het hart sneller door en van gaat kloppen.
Na eens nagedacht te hebben heb ik dat ook. Daar waar ik dacht dat met vlag en wimpel Noord-Amerika (goed dit is een continent, dat weet ik overigens en dit terzijde) met vlag en wimpel uit de koker zou komen, daar had ik het toch mis. Er kwam een ander land uit dan ik had verwacht. Niet verwacht is ook niet goed verwoord. Dit land had ik eigenlijk direct moeten ophoesten.
Het betreft Italië. Want dit vind ik een geweldig land. In ieder opzicht welteverstaan. Het biedt alles dat ik nodig heb. Je kunt er goed en (over)heerlijk eten, het heeft mooie dorpen en steden (idealistische dorpjes, ge-wel-dig!), mooie vrouwen, strand, zee en zon. Goed, het is er niet doorgaans mooi weer, maar zelfs tijdens een natuurstorm zou ik mij nog content voelen in Italië.
Wat betreft de taal: prachtig. Velen zijn eerder gecharmeerd van de Spaanse taal. Ik niet. Ondanks dat dit een mooie taal is, ik vind het het niet mooi en ik vind het te snel. No hard feelings.
Menigmaal heb ik het land bezocht. Zij het tijdens een vakantie mijn (ex-)vriendinnetjes, dan wel met vrienden. Onlangs zijn mijn vrienden en ik dankzij sprs.me belandt in Verona. Een stad waar ik voorheen niet aan gedacht had, maar via hun concept terecht was gekomen. De euforie op Schiphol was groots. ''We gaan naar Italië!'', riep ik uit. Gelukkig was mijn gezelschap even euforisch als ik. Dat scheelde toch weer. Ondanks dat er tijdens onze stedentrip een hittegolf ten tonele was gekomen, wij hebben ons optimaal weten te vermaken in deze prachtige stad. Onderling elkaar uitmaken voor alles waar de Italianen zich voor zouden schamen, heerlijk. Daarnaast een nekhernia oplopen door de getallen mooie dames die ons voorbij gingen (sorry!). Ja Italië, je doet het goed wat dat betreft.
Hoe dan ook, het land doe iets. Wat precies, dat is mij een raadsel. Een raadsel waar ik niet achter wil komen. Bang dat dit mijn liefde voor het land verpest? Misschien wel. Inmiddels heb ik alle gedeeltes van het land mogen ontdekken. Heb ik overal een stuk gevonden dat mijn hart gestolen heeft. Van de chaos in het noorden, tot de rust die je kunt vinden in het zuiden. Eveneens zou ik met vlag en wimpel slagen voor mijn rijbewijs in Italië. De rijstijl had ik binnen mum van tijd onder de knie. De auto is overigens nog heel. Hoe dan ook, ik kan niet wachten om het land, waar ik toch stiekem mijn hart aan verloren ben, weer te gaan bezoeken. Eerst maar eens reizen door India, daarna wordt mijn werkrooster gecheckt om vervolgens het zuiden van Europa weer eens te gaan bezoeken. ''Ciao Italia, a presto! Ti amo''.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten