maandag 7 november 2011

Het leed dat een rijdende vrouw heet.

Voor mijn bijbaan zit ik veelal op de Nederlandse snelwegen. Niet vreemd, ik verdien namelijk bij als studentchauffeur. Wat? Stu-dent-chau-ffeur. Dit houd in dat ik zakenlieden vervoer in hun eigen auto. En wat voor auto's! Hedendaags word ik niet meer koud of warm van een bolide met een vanafprijs van € 200.000. Ik vervoer hen vanaf hun huisadres naar kantoor of van kantoor naar afspraken. Menigmaal wordt het buitenland ook verblijd met een bezoek van mij en een advocaat van één van de grotere kantoren dat ons land kent.

Goed, tot daar mijn inleiding. Terug naar de Nederlandse snelwegen. Nee, ten eerste wil ik zeggen dat ik alles behalve een vrouwenhater ben. Mijn hart slaat nog menigmaal over bij het zien van een mooie dame. En dit gebeurt dus vaak in Utrecht. Niet normaal hoeveel mooie vrouwen - er is zelfs onderzoek naar gedaan! - hier wonen. Veelal studenten die net als ik hun oude woonplaats hebben verruild voor het mooie Utrecht. Mochten de dames in kwestie bruine krullen hebben, een licht Brabants (of Limburgs) accent met een ietswat heze stem, dan mag je oprapen. Wauw, kindjes, trouwen; ik laat je nooit meer alleen!


Zo, nu wel terug naar Nederlandse snelwegen. Het valt mij op - ik doe dit werk nu ong. 4 jaar - dat vrouwen er hun hobby van maken om zolang mogelijk de linker- of middelste baan te bezetten. Op zich niets mis mee, maar wel als men dit doet tijdens de spits en als ik wil passeren en zij dit niet toelaten. Licht (lees: zwaar) geïrriteerd tuurt men in hun achteruitkijkspiegel naar de bolide met daarin een donkere jongen in een maatpak die al bumperklevend achter hen rijdt. Pardon, mevrouw, ik wil graag passeren en de rechterbaan is geheel vrij. Om soms moe van te worden. Ach, het houd je ook ergens alert op de weg, denk ik dan maar. 

Laatst reed ik met mijn moeder over de snelweg. Het is mijn hobby om dan zoveel mogelijk te schelden op mijn mede verkeersdeelnemers die mij irriteren - linksrijders, mensen die op het laatste moment toch nog even het voertuig voor hen inhalen terwijl ik al bijna voorbij hen ben. Het gebruik van de spiegels is flink gedaald, concludeer ik. Tot verbazingwekkend grote lol van mijn moeder. Als je haar kent zou je dit totaal niet van haar verwachten. Zo kwamen wij tot een discussie over de seksen. Wie rijdt beter? Mijn moeder was, net als ik, van mening dat mannen beter rijden dan vrouwen. Echter heeft onderzoek al enige jaren terug het tegendeel bewezen. Unaniem waren mijn moeder en ik het eens dat mannen toch beter rijden dan vrouwen. Mijn moeder rekende zich echter wel tot het dan kleine percentage vrouwen die wel goed kunnen rijden. Schouderklopje, moeders, dat is zo. 
Toch blijft het mij verbazen hoe vaak vrouwen zich de linkerbaan toe-eigenen. Waarom? Je leert toch tijdens rijles dat je altijd naar rechts moet gaan als dit toelaatbaar is? Waarom eindeloos lang links blijven rijden? Als je bang bent om op te schuiven, laat dan iemand rijden die wel capabel genoeg is om in een auto de snelwegen te trotseren. Dit belemmerd mensen als ik om harder dan toegestaan is te passeren. Met harder dan toegestaan is doel ik niet op duivelse snelheden. Hooguit 20 km harder dan toegestaan. Hiermee reken ik mij overigens tot 80% van de weggebruikers. Want zeg zelf, hoe vaak rijd je zelf niet harder dan toegestaan is of zie je medeweggebruikers passeren met een snelheid die niet wordt aangeduid op de verkeersborden? Precies.

Wat ik wil voorstellen is het volgende: Ik wil graag een stand tijdens de eerstvolgende Huishoudbeurs en Libelle DAG. Ik zal de dames eens haarfijn uitleggen hoe wij, voornamelijk mannen, denken over hun rijgedrag op de Nederlandse snelwegen. Vrienden zal ik niet maken, dat hoeft ook niet. Ik verwacht mijn droomvrouw ook niet tegen te komen tijdens die evenementen. Mocht dit wel zo zijn, dan reken ik haar gewoon tot het percentage vrouwen dat wel goed rijdt. Mijn moeder valt ook onder dat percentage. Dat is alvast goed voor de band tussen haar en haar aanstaande schoonmoeder. Kunnen ze samen, stiekem op weg naar de Huishoudbeurs of Libelle DAG, het tegendeel bewijzen op de Nederlandse snelwegen. Sommigen vrouwen kunnen namelijk best goed rijden!

donderdag 27 oktober 2011

Oud worden is niet leuk.

Soms mis ik de momenten toen ik onbezorgd leefde. Herinner je die momenten nog? Doorgaans leef je onbezorgd tot net voor de Cito-toets. Daarna veranderd je leven drastisch. Het gekke is dat je dat pas doorhebt als je tegen het volwassen zijn aanleunt. De Cito-toets maak je, maar ik kan mij niet meer heugen dat ik zenuwachtig was en dat ik destijds mijn toekomst al uitgekiemd hgad. Ik was een jongetje van 12 jaar. Nu denken velen dat zij er al heel bewust over na hadden gedacht, maar niets is minder waar. Het is de hedendaagse kennis en volwassenheid die je doen denken dat je destijds alles tot op de bodem had gepland. Mij staat niet bij dat mijn boezemvriend ooit zei in groep 5: ''Ik ga mijn Cito-toets zo goed maken, ik wil namelijk Algemene sociale of Exacte wetenschappen gaan studeren. En ik wil graag studeren in Leiden of Utrecht, want daar zitten de chicks!'' Helaas, maar het was mooi geweest als iemand dat destijds wel had gezegd.


Het begon allemaal tijdens de cruciale jaren die ik doorbracht tijdens Biologie, Duits, Economie, Frans, Natuur-/Scheikunde, Nederlands, Wiskunde en heel de reutemeteut - ik vind het een mooi woord, de vakken waren wel degelijk van belang en zinvol. Echter ging het niet om de vakken die ik volgde, het ging om de identiteit die zich vormt. Want net als ieder ander heb ook ik de puberteit doorstaan. En daar begon het allemaal. Eerst heerlijk trappen tegen alles en iedereen, vervolgens doorhebben wie je bent en als klap op de vuurpijl nog eens volwassen worden. Ik vind het allemaal maar een raar proces. Zeker als je bedenkt dat dit proces doorgaans afspeelt tijdens het veiligstellen van je toekomst. Maar goed, het hoort er nu eenmaal bij. Weinig aan te veranderen. Of toch wel? Ik had hier laatst een gesprek over met een vriendinnetje van mij. Zij en ik zijn nogal van de 'op-een-laat-tijdstip-filosofische-gesprekken-voeren'. Zo kwamen wij ook op het onderwerp 'ontwikkeling van het kind'. En nee, wij zijn niet bezig om zwanger te raken. Het gesprek kwam toevallig ter sprake. We waren het erover eens dat het best pittig is voor een schoolgaand kind van 11 á 12 jaar om te beseffen dat de Cito-toets de rest van zijn of haar leven kan bepalen. Het klinkt nu zo simpel, maar maak dat hen eens wijs. Het zou veel beter zijn om deze, toch wel lastige, beslissing op latere leeftijd plaats te laten vinden. Men heeft dan meer kennis, zou eerder aan kunnen geven wat hij of zij ambieert voor de toekomst en het scheelt ook nog eens dat het maken van de verkeerde studiekeuze drastisch omlaag gaat. Om nog maar te zwijgen over het gemak dat de politiek zal gaan ervaren. Men kan zich dan beter focussen op andere politieke vraagstukken. Niet eens zo'n slecht idee, dachten wij na ons filosofische momentje. Echter waren wij te lui om een brief naar politiek Den Haag te sturen. Onze gedachten omtrent het huidige systeem ebde dan ook in een fractie van een seconde weg. Mede door het feit dat wij het enkel eens waren dat het moeilijk is om op zo'n jonge leeftijd voor zo'n blok gezet te worden. Hoe wij onze gedachten wilde implementeren is tot vandaag de dag een groot raadsel.
Dan maar over naar een ander onderwerp, besloten wij wijselijk. ''Nog een biertje, An?'' ''Ja, lekker!'' 


Toch moest ik vandaag weer denken aan het gesprek dat ik met haar had. Het is verdomde lastig om na de basisschool ineens meer te moeten. Om nog maar te zwijgen over de verplichtingen die na de middelbare school op je pad komen. Zelf ben ik (nog maar) 23 jaar. Moet je nagaan hoeveel tijd er voor mij (hopelijk) nog rest. Nee, laat mij de komende tijd maar fijn dromen over de momenten van voor de Cito-toets. Buiten spelen na schooltijd, geen huiswerk, kinderfeestjes, kroelen met mama, patatjes eten, schoolgym, Sinterklaas. Ja, het was zonder enige twijfel een o zo fijne tijd. Echter realiseer ik mij nu wel één ding dat lichtelijk een depressie oproept: oud worden is niet leuk.