Soms mis ik de momenten toen ik onbezorgd leefde. Herinner je die momenten nog? Doorgaans leef je onbezorgd tot net voor de Cito-toets. Daarna veranderd je leven drastisch. Het gekke is dat je dat pas doorhebt als je tegen het volwassen zijn aanleunt. De Cito-toets maak je, maar ik kan mij niet meer heugen dat ik zenuwachtig was en dat ik destijds mijn toekomst al uitgekiemd hgad. Ik was een jongetje van 12 jaar. Nu denken velen dat zij er al heel bewust over na hadden gedacht, maar niets is minder waar. Het is de hedendaagse kennis en volwassenheid die je doen denken dat je destijds alles tot op de bodem had gepland. Mij staat niet bij dat mijn boezemvriend ooit zei in groep 5: ''Ik ga mijn Cito-toets zo goed maken, ik wil namelijk Algemene sociale of Exacte wetenschappen gaan studeren. En ik wil graag studeren in Leiden of Utrecht, want daar zitten de chicks!'' Helaas, maar het was mooi geweest als iemand dat destijds wel had gezegd.
Het begon allemaal tijdens de cruciale jaren die ik doorbracht tijdens Biologie, Duits, Economie, Frans, Natuur-/Scheikunde, Nederlands, Wiskunde en heel de reutemeteut - ik vind het een mooi woord, de vakken waren wel degelijk van belang en zinvol. Echter ging het niet om de vakken die ik volgde, het ging om de identiteit die zich vormt. Want net als ieder ander heb ook ik de puberteit doorstaan. En daar begon het allemaal. Eerst heerlijk trappen tegen alles en iedereen, vervolgens doorhebben wie je bent en als klap op de vuurpijl nog eens volwassen worden. Ik vind het allemaal maar een raar proces. Zeker als je bedenkt dat dit proces doorgaans afspeelt tijdens het veiligstellen van je toekomst. Maar goed, het hoort er nu eenmaal bij. Weinig aan te veranderen. Of toch wel? Ik had hier laatst een gesprek over met een vriendinnetje van mij. Zij en ik zijn nogal van de 'op-een-laat-tijdstip-filosofische-gesprekken-voeren'. Zo kwamen wij ook op het onderwerp 'ontwikkeling van het kind'. En nee, wij zijn niet bezig om zwanger te raken. Het gesprek kwam toevallig ter sprake. We waren het erover eens dat het best pittig is voor een schoolgaand kind van 11 á 12 jaar om te beseffen dat de Cito-toets de rest van zijn of haar leven kan bepalen. Het klinkt nu zo simpel, maar maak dat hen eens wijs. Het zou veel beter zijn om deze, toch wel lastige, beslissing op latere leeftijd plaats te laten vinden. Men heeft dan meer kennis, zou eerder aan kunnen geven wat hij of zij ambieert voor de toekomst en het scheelt ook nog eens dat het maken van de verkeerde studiekeuze drastisch omlaag gaat. Om nog maar te zwijgen over het gemak dat de politiek zal gaan ervaren. Men kan zich dan beter focussen op andere politieke vraagstukken. Niet eens zo'n slecht idee, dachten wij na ons filosofische momentje. Echter waren wij te lui om een brief naar politiek Den Haag te sturen. Onze gedachten omtrent het huidige systeem ebde dan ook in een fractie van een seconde weg. Mede door het feit dat wij het enkel eens waren dat het moeilijk is om op zo'n jonge leeftijd voor zo'n blok gezet te worden. Hoe wij onze gedachten wilde implementeren is tot vandaag de dag een groot raadsel.
Dan maar over naar een ander onderwerp, besloten wij wijselijk. ''Nog een biertje, An?'' ''Ja, lekker!''
Toch moest ik vandaag weer denken aan het gesprek dat ik met haar had. Het is verdomde lastig om na de basisschool ineens meer te moeten. Om nog maar te zwijgen over de verplichtingen die na de middelbare school op je pad komen. Zelf ben ik (nog maar) 23 jaar. Moet je nagaan hoeveel tijd er voor mij (hopelijk) nog rest. Nee, laat mij de komende tijd maar fijn dromen over de momenten van voor de Cito-toets. Buiten spelen na schooltijd, geen huiswerk, kinderfeestjes, kroelen met mama, patatjes eten, schoolgym, Sinterklaas. Ja, het was zonder enige twijfel een o zo fijne tijd. Echter realiseer ik mij nu wel één ding dat lichtelijk een depressie oproept: oud worden is niet leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten