We worden volwassen (of toch niet?)

Binnenkort ga ik samenwonen met een vriend van mij. Hij woont tijdelijk in een kamer van een meisje dat zich momenteel bevindt in Argentinië; ik wil goedkoper gaan wonen. Het idee ontstond op een feestje van Melissa, een gezamenlijk vriendinnetje van ons. Er waren nog maar enkele biertjes gedronken, het idee moest dus gemeend zijn. Na het concept besproken te hebben, vonden we het toch een beter idee om de drankjes en de mensen om ons heen van aandacht te voorzien. ''We praten later wel verder'', waren onze laatste woorden die avond over het idee.
De ochtend daarna schrok ik wakker op m'n bank, Bart ontwaakte in zijn eigen bed. Beetje bij beetje probeerde ik de nacht terug te halen. ''Wat is er allemaal gebeurd vannacht?'' En toen wist ik het ineens weer: Bart en ik willen gaan samenwonen! Is dat voor, tijdens of na het dronkenschap besproken? Lichtelijk in paniek belde ik hem op. Na eerst aan te moeten horen hoe brak hij zich voelde, gooide ik de vraag op tafel. ''Bart, wat hebben wij gisteren besproken?'' Hetgeen dat ik vermoede klopte.

Na ons gesprek begon ik te wennen aan het idee. Het betrof een totaal nieuw avontuur. Een avontuur dat ik nog niet eerder heb meegemaakt. Mijn avontuur in Utrecht ben ik begonnen in een studentenhuis - zonder meer een mooie tijd, daarna samen met mijn ex-vriendinnetje en vervolgens betrok ik een appartment in de binnenstad van Utrecht. Het is jammer dat ik mijn plek in de binnenstad op ga geven, maar goed, dat wist ik al voordat ik daar ging wonen. Omdat ik zo graag nog eens echt in de binnenstad wilde wonen, stemde mijn ex-vriendinnetje toentertijd toe dat ik voor enige tijd zelfstandig een appartement zou betrekken aldaar - op voorwaarde dat zij en ik vervolgens samen een plekje zouden zoeken en betrekken, dat dan weer wel. Zij vond het echter stiekem ook wel heel fijn om na het stappen kruipend huiswaarts te kunnen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat alle winkels zich ineens op loopafstand bevonden. De relatie eindigde, ik bleef wonen waar ik woon. Ondertussen hoor ik momenteel de begintune van Friends alwaar The Rembrandts zingen ''So no one told you your life was gonna be this way...''

Ik was net afgestudeerd, had geen studiefinanciering meer, had nog geen vaste baan, het huren begon ietwat prijzig te worden. The Rembrandts zingen door  ''It's like you're always stuck in second gear...'' Het vooruitzicht van het nieuwe avontuur met Bart begon goed aan te voelen. We waren het er nog niet over eens in welke wijk we wilde gaan wonen. Blijven we in het centrum? Genieten de ietwat rustigere wijken toch meer onze voorkeur? Die vragen kwamen bij ons op. We besloten de makelaars die Utrecht kent maar eens te raadplegen. Al snel kregen we door dat het aanbod tegenviel. Vonden we iets leuks, dan was het per direct. Dat kwam toch ietwat snel.
En toen uit het niets werd ik getipt door een collega. Hij kende iemand die haar appartement wilde verhuren. Het klonk te mooi om waar te zijn na de beschrijving van het appartement. Ons idee van een appartement delen was nog vers. Na contact opgenomen te hebben met de verhuurster, na een kijkavond de nodige biertjes op het Ledig Erf te hebben genuttigd en de voors en tegens besproken te hebben, kwamen we tot de conclusie dat deze kans niet aan ons voorbij mocht gaan. We gaan ervoor, zo concludeerde we.

Inmiddels zijn de contracten getekend. Het avontuur gaat binnenkort beginnen. Beetje bij beetje ben ik mijn appartement aan het leegruimen, worden de verhuisdozen voller en voller.

Bart en ik hebben inmiddels uitvoerig nog eens alle seizoenen van Friends bekeken. Dit om alvast in de stemming te komen van hoe het zal moeten gaan worden bij ons thuis. Nu maar hopen op drie goedlachse overbuurmeisjes en onze serie is bijna compleet. Wie de rol van Ross zal gaan vertolken blijft nog in het midden.
Daarnaast hebben hij en ik respectievelijk opdrachten bij Eneco binnen weten te slepen en een baan binnen de forensische psychiatrie.
Waar het tot een maand geleden nog allemaal gewoon en onzeker begon te worden, daar is er in korte tijd een hoop veranderd. We worden beetje bij beetje volwassen. Toch zullen Bart en ik altijd jongetjes blijven. Zeker nu wij samen gaan wonen. Het is net als de maandelijkse periode van dames die samenwonen. Bart en ik gaan er alles aan doen elkaar jong te houden. Het lukt ons al jaren, het wordt straks alleen maar gemakkelijker.

De befaamde vrijdagavondborrel gaat twee locaties verliezen, maar krijgt er een toplocatie voor terug. Melissa, onze enige echte weiger-dj zal er ongetwijfeld tevreden mee zijn - ja zelfs op het moment dat er een poes rondloopt.
Hoe het zal worden, hoe het zal zijn blijft nog een onbekend mysterie. Een mysterie dat Bart en ik van harte gaan ontrafelen. 

Het liedje loopt ten einde, The Rembrandts zijn bijna klaar. Nog één zin, deze is ook voor jou, Bart - puur platonisch: ''I'll be there for you 'cause you're there for me too.''