Kom maar op!

Ooit in een ver verleden - het jaar 2011 om precies te zijn - ben ik eens begonnen met het schrijven van blogs. Jantine, een meisje dat ik reeds enige jaren ken bracht mij op het idee. Hulde, dat heb je goed gedaan, Tine.

De blogs destijds gingen over van alles en nog wat. Veelal onzin, dat kan ik niet ontkennen. Maar goed, het was best fijn dat soort onzin, dat overigens velen van mij gewend zijn, eens op papier te zetten - digitaal te verwoorden beter gezegd. 
Lange tijd heb ik niet meer geschreven. De druk van het afstuderen, het vele werken en ondertussen ook nog eens het contact onderhouden met mijn netwerk voorkwam dat. Juist daarover kan ik nu schrijven. Het leven dat ik voorheen leidde, en wat ik wil gaan leiden. 

Want ja, ik ben afgestudeerd en heb voor het eerst in mijn leven zeeën van tijd. In het begin was dat best fijn. Trok ik veelal met vrienden het park in, werden terrasjes dagelijks bezocht en viel beetje bij beetje het drukke leven dat ik jaren leidde van mij af. Heerlijk! Om niet te vergeten de opluchting bij mijn vriendengroep die mij eindelijk weer eens vaker kon zien. 
Maar toch, al die jaren had ik een bepaald ritme, deed ik het ergens voor - niet dat ik nu ineens geen doel meer heb c.q. levenslust, wees gerust!
Ik begon een studie en kon mij daar jaren op focussen. Tegen het einde van mijn studie ging ik tevens zelf ook nog eens lesgeven aan eerstejaars. Ik was student en genoot er met volle teugen van. Het leven bestond uit studeren, werk, veel nieuwe mensen leren kennen en de feestjes en kroegen afgaan die Utrecht rijk is. Een prima leven vond ik zo.
Maar goed, toen kwam het moment daar: ik studeerde af. Al die jaren was ik bezig om dat te bereiken. Toen het eenmaal daar was, toen voelde dat toch anders dan ik gehoopt had. Het is uiteraard fijn het afgerond te hebben, niets meer te hoeven voor een studie, maar toch mis ik het stiekem nu al. Dit komt voornamelijk door het feit dat ik nu veel vrije tijd heb. Ineens ging ik van heel druk, naar heel rustig. Zoals ik al eerder beschreef ging mij dat de eerste weken prima af. Maar degenen die mij beter kennen weten dat twee maanden 'vakantie' niet aan mij besteedt is. Langzaam werd ik straatmeubilair voor mijn eigen deur, leerde de buurt mij in no time kennen. Mijn huisgenootjes vroegen zich dikwijls bezorgd af waarom ik alweer met een boek voor de deur zat. Zo kende de meiden mij helemaal niet. Lichte paniek bij hen, maar ik kon hen snel geruststellen. Doorgaans lukte mij dat overigens door alcohol in het spel te brengen. Het is soms ook zo gemakkelijk...

Opmerkelijk is dat er ineens zaken kunnen gaan spelen die ik voorheen liever niet ten tonele wilde laten komen. Het punt gaat nu aanbreken dat je echt iets moet gaan doen met je leven - wauw, bah wat klinkt dat cliché zeg! Maar het is wel zo. Want waar vrienden van mij afstudeerde, gingen werken en zich gingen settelen, daar bevind ik mij ook richting dat leven. Oké, mijn relatie is nog dusdanig 'pril' dat dat er nog niet inzit, maar toch. Voorheen kon ik mij prima schuilen achter mijn befaamde woorden ''Ach, eerst afstuderen en dan komt het vanzelf wel.'' Nou Andrew, dan heb ik een leuk weetje voor je: die tijd gaat nu aanbreken. Oké fijn, nu ga ik ook al in de tweede persoon schrijven. Snel focus ik mij dan maar op het winnen van de pot van wie het eerst trouwt en/of kinderen krijgt in mijn vriendengroep. Want kom op, het geld kan ik goed gebruiken.

Het enige werk dat ik momenteel heb betreft 'slapen op mijn werk', ook wel bekend als 'slapend rijk worden'. Waar men 'normaal gesproken' overdag werkt en daarvoor betaald krijgt, daar slaap ik op mijn werk en krijg daarvoor betaald. Ideaal, mits het rustig blijft op locatie. Het is dan ook ietwat raar als ik iemand uitleg geef over het werk dat ik doe. Laat staan wanneer ik in een luidruchtige kroeg stond en het uit wilde leggen aan iemand. Het is sowieso niet verstandig om aan vreemden uit leggen dat je in de psychiatrie werkt. Voor je het weet komen al hun problemen op tafel. Daar ging mijn leuke stapavond.
Maar het wordt tijd voor iets nieuws, althans iets erbij. Daarom heb ik gesolliciteerd voor een functie in de forensische psychiatrie. Een nieuwe en pittige uitdaging waar ik veel zin in heb. Zelf ben ik momenteel werkzaam in de reguliere psychiatrie.
Daarnaast hebben Bart, een goede vriend van mij, en ik sinds kort ook de stap genomen samen een appartement te gaan betrekken. Iets dat ons kennende ongetwijfeld een burgerlijk en mooi avontuur gaat worden. 

Laatst had ik het met een vriendinnetje van mij over het schrijven van een boek. Het denkbeeldige boek zou 'Fifty shades of black'  gaan heten. Echter ervoer ik al snel dat het toch niet zo'n goed idee is om zo'n boek te schrijven. Zij het de moeite om het boek te schrijven, zij het dat het best ongemakkelijk zou zijn om cliënten te begeleiden die het boek gelezen zouden hebben. Het zou een klassiek geval van omgekeerde psychologie gaan worden. Nee bedankt!

Waar ik voorheen een ritme had tijdens mijn jaren van studeren, daar besef ik mij nu dat ik geprikkeld moet blijven om weer een ritme te krijgen. Uitdagingen moet hebben zoals ik die altijd had. Zij het in de vorm van werk, zij het door samen te gaan wonen met een goede vriend van mij. Om dan ook nog eens te voorkomen dat er een sleur gaat ontstaan in dat alles, dan heb je een goede aan mij. 

Niets doen en thuiszitten is niets voor mij, dat is mij inmiddels meer dan duidelijk geworden.
Dus kom maar op, ik ben er klaar voor.