Alles in High-definition

Als kind vond ik het leuk om de bril van één van mijn ouders op te zetten. De kunst was om binnen 5 seconden scherp te kunnen zien. Keer op keer faalde ik, mede door het feit dat zij dusdanig 'last' hebben van hypermetropie en/of myopie dat het voor mij onbegonnen werk betrof. Wel leverde het minimaal 30 minuten gedesillusioneerd, gedesoriënteerd het leven doorkomen en hoofdpijn op. Eén ding was voor mij zeker: ik wil nooit, maar dan ook nooit een bril.

Onlangs had ik een borrel met collega's - goh, wanneer eens niet hoor ik sommigen denken. Eén van hen is zo nu en brildragend. Wat? Nou, ze heeft een dusdanig lage sterkte dat de bril niet te allen tijde gedragen hoeft te worden. Het kind in mij kwam omhoog, ik moest en zou weten of ik dan eindelijk eens succes zou boeken met het spelletje dat ik als kind speelde. Nog voor de bril op mijn neus stond, ervoer ik dat de wereld ineens en stuk mooier om mij heen was. Het spel dat ik dacht te gaan spelen was prompt niet meer leuk, de lol was verdwenen. Enige tijd bleef ik alles en iedereen als een malle aanstaren en observeren, puur omdat het kon. Het was alsof ik alles ineens in HD zag. Waar ik voorheen dacht prima van ver af te kunnen lezen, daar ervoer ik dat het met de bril pas echt goed te lezen was en hoe onscherp mijn zicht daadwerkelijk betreft. Oké, ik was mij bewust van het feit dat mijn zicht de laatste jaren minder werd. Maar een oogtest bleef uit.

Tot gisteren. Na de nodige moed verzameld te hebben, stapte ik op de fiets en begaf mij richting de binnenstad. Maar waar bevonden de opticiens zich eigenlijk, en welke opticien is goed? Snel belde ik met mijn steun en toeverlaat, en niet te vergeten een die hard brildrager: mijn moeder. Zij wist mij nauwkeurig te melden welke opticien de moeite waard is, en benadrukte dat mijn zorgverzerking van betekenis kan zijn. Er komt meer bij kijken dan ik dacht, en dan was ik nog niet eens bij een opticien.
De eerste die ik trof was Specsavers. Men raadde mij een korte test aan, mocht daar iets uitkomen dan kon ik een vervolgafspraak maken. En jawel, er kwam iets uit. Niet dat ik ineens een 'schele Harry' ben, maar een bril kan mij het weer gemakkelijk lezen van ver af en vermoeidheid ten goede komen. 

Gisterenavond had ik een uit etentje met een vriendinnetje. Toen ik op een gegeven ervoer dat ik het etiket van de fles wijn niet meer helder zag, en nee dat kwam niet door de hoeveelheid wijn, besefte ik mij dat het toch echt tijd wordt om iets aan mijn zicht te doen.
Vanmiddag mag ik terugkomen voor mijn vervolgafspraak, daarna mag ik een bril gaan uitzoeken. Dus ja, mijn woorden die ik jaren geleden geuit heb na het spelen van het spelletje, neem ik bij dezen terug: ik wil namelijk best een bril. Hallo wereld in High-definition, je wordt alleen maar mooier.