''Adoptie is als je moeder een vreemde wordt, en een vreemde je moeder.'' - onbekend
Sinds mijn 15e heb ik contact met Sumi, één van de twee meisjes waarmee ik 26 jaar geleden naar Nederland kwam. Destijds was Hyves de social media waar men gebruik van maakte in Nederland. De gebruikelijke beleefdheden gingen van tijd tot tijd over en weer. ''Gefeliciteerd met je verjaardag!'', ''Leuke profielfoto zeg!'' en vul zelf maar in wat je zoal vermeldt op social media. Dit is ongeveer 11 jaar - ondertussen maakte ook wij de overstap naar Facebook - ons contact geweest. Tot voor kort.
Na het plaatsen van een foto van onze aankomst te Schiphol op Facebook door Sumi, reageerde ik daarop en was daarmee het begin ingeluidt van ons 'echte' contact. Binnen mum van tijd gingen gesprekken digitaal over en weer, wordt er geregeld gebeld. De hoofdvraag kwam snel ten tonele. ''Waarom hebben wij elkaar nog nooit ontmoet?'' Ja, waarom eigenlijk niet? Voor ik het wist stelde ik voor om dat moment dan maar eens aan te laten breken. Na 26 jaar mag dat ook wel eens tijd worden, concludeerde wij. Het was bizar te ervaren hoe natuurlijk ons eerste telefoongesprek verliep, hoezeer wij op elkaar lijken wat betreft onze gedachtegang. Alsof er geen 26 jaar tussen heeft gezeten. Ineens herinnerde ik mij een foto in mijn fotoboek. Een foto die mijn ouders ontvingen vanuit India voordat ik aankwam in Nederland. Wat blijkt, op die foto liggen Sumi en ik in een bedje in het kindertehuis in New Delhi, India. Deze foto hebben Sumi en haar ouders niet, vandaar dat het een mysterie bleef. Nou, dat mysterie is nu ook na 26 jaar opgelost.
Sumi wist mij te melden dat ze de video van onze aankomst kan dromen. ''Ehm, pardon, Sum? Welke video?'' ''Die die je vader gemaakt heeft toen wij aankwamen te Schiphol, ken je die niet?'' Nee, die kende ik dus niet. Na 26 jaar kreeg ik ineens te horen dat er beeldmateriaal is van onze aankomst. Waar ik de foto's van onze aankomst op mijn netvlies heb staan, maakte een gevoel van opwinding zich meester van mij. Er zijn beelden die ik 26 jaar niet gezien heb. Mijn moeder bevestigde, na eerst vol lof gesproken te hebben over hoe fijn ze het vindt dat Sumi en ik intensief contact hebben en dat ze na jaren weer contact op gaat nemen met haar moeder - tot 5 jaar geleden hadden onze moeders contact met elkaar, door de verbouwing bij Sumi haar ouders 5 jaar geleden, dit meldde Sumi mij onlangs, verloor men de gegevens -, dat de video bestaat en ergens in mijn ouderlijk huis ligt. ''Heb je die echt nooit gezien?'' ''Nee mam, anders had ik dat wel aangegeven...''
Afgelopen zondag heb ik de videobeelden gezien. Zag ik voor de eerste keer mijn blik en glimlach naar mijn moeder toen ze zich boven mijn reiswiegje boog. Zag ik voor de eerste keer mijn zusje diep onder de indruk van alles dat om haar heen gebeurde. Zag ik de blijdschap bij de ouders van Sumi en Tania. Zag ik de beelden van mijn eerste badje. Zag ik de eerste keer dat mijn zusje mij de fles gaf. Een hoop indrukken die ik tot vandaag de dag nog niet geheel een plek kan geven. Het gevoel dat zich meester over mij heeft gemaakt is nog niet te verklaren. Ondanks het feit dat ik een hulpverlener ben, dit keer laat ik het op mij afkomen. Ga ik niet analyseren of dingen proberen te verklaren. Wel zoek ik zo nu en dan naar punten van herkenning bij Sumi. Zij op haar beurt kan het beamen. Oké, eerlijk bekennen: op die manier ben ik er dan toch stiekem mee bezig.
Velen heb ik door de jaren heen gesproken over het feit dat ik geadopteerd ben. Het sprak bij mij voor zich daar zonder enige moeite over te praten. Dat is nog steeds zo, al heb ik nu wel iemand 'gevonden' waarbij mijn verhaal beaamt wordt. Waar erkenning en herkenning aanwezig zijn. Niets ten nadele voor een ieder waarmee ik door de jaren gesproken heb. Nee, absoluut niet. Tevens is het ook niet zo dat ik ineens wil weten wie mijn biologische ouders zijn en dat soort vragen. Nee, de reden van mijn adoptie lijkt mij voor de hand liggend. Meer dan hen dankbaar zijn dat ik afgestaan ben is voldoende voor mij. Voor nu, in ieder geval.
Volgende week maandag is het zover. Ga ik het meisje ontmoeten dat ik ken van de foto's, van de social media, van de telefoongesprekken en van de videobeelden. Dat ik het spannend vind kan ik niet ontkennen, evenals het feit dat ik er met veel zin naar uitkijk. Het heeft dan 26 jaar mogen duren, maar ach, je biologische ouders vind je ook niet binnen een dag, zullen we maar denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten